tag:blogger.com,1999:blog-22492689998494349792011-08-14T08:33:12.549-07:00'Rüya öncesi kayıtlarıyla devam: Derin uykuya dalmadan önce görülen ve kısa süre sonra farkına varıldığı için uyanılan kısa metraj rüyalar.'Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comBlogger261100tag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-5175852041322482632011-04-29T04:00:00.001-07:002011-04-29T04:01:07.196-07:00

Karmaşık, karmaşık ve karmaşık.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-53939011149634471712010-11-17T05:09:00.001-08:002010-11-17T05:11:55.959-08:00

Tam bir koyunun* (başka bir hayvan da olabilir) iç organlarını deşmeye başlayacakken, biri beni "gel buraya," diyerek geri çekiyor. *Koyun, kesildikten sonra bir kancayla asılan kurbanlıklar gibi duruyor.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-81439975624118609192010-11-17T05:06:00.000-08:002010-11-17T05:12:14.498-08:00

Sakat bir çocuk karşıya geçiyor. Bir adam (belki ben) onu karşıya geçerken izliyor. Çocuğun kullandığı bastonun ufak bir parçası kırılıp, adamın bulunduğu kaldırımın kenarına düşüyor. Çocuğu, karşı kaldırımda annesi karşılıyor. Annesi bir ara, kocasına 'adamdan' bahsediyor. Adam, çocuğun gerçek babası olabilirmiş. Zaten adam, öncesinde çocukla bir süre vakit geçirmiş.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-23470110581123047672010-06-12T09:00:00.000-07:002010-06-12T09:52:34.590-07:00

Eve abim geliyor.* O gittiğinden beri, ben onun odasında yaşadığım için oradan çıkmam gerekiyor. Uykulu bir şekilde kalkıp, evin girişinde ki yatağa gidip yatıyorum. Çünkü o gittiğinden beri benim eski odam bazı eşyaların konması için kullanılıyor; benim açımdan kullanılmaz halde. Ama sonra odam hazırlanıyor ve yine uykulu bir şekilde oraya geçiyorum. Sonra da uyanıyorum. Gördüğüm rüyayı

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-47993074380669444092010-06-11T18:44:00.000-07:002010-06-11T18:58:11.496-07:00

Arabayla bir yere gidiyoruz. Yanımda iki kişi var. Erkek olan arabayı kullanıyor. Arka koltukta ise bir kadın oturuyor. Kadının benim için bir önemi var ama kim olduğunu hatırlamıyorum; erkeği de öyle. Ayrıca, arka koltuğa baktığımda sanki bir perdeyle karşılaşıyorum ve mekan algısı olarak tuhaf bir derinlik hissediyorum. Sahil kenarına yakın bir yere çekiyor arabayı. Hava güneşli. Büyük bir

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-19442861023512763222010-06-11T18:27:00.000-07:002010-06-11T18:44:34.733-07:00

Olayların geçtiği yer, Polatlı'daki teyzemlerin evi.Bizim burada ki (İstanbul) apartman komşularımızdan biri olan (Babamın en yakın arkadaşlarından biri) Yaşar amca bize ziyarete geliyor ve benden ona yemek hazırlamamı istiyor. Mutfağa gidip, bakınıyorum. O sırada kapı çalınıyor, gelen Ece*. Ben hemen -onunla 'bu şekilde'** karşılaşmamak için- içerki odalardan birine gidiyorum. Annemler onu

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-7838956228117774432010-06-09T08:47:00.000-07:002010-06-09T09:20:56.181-07:00

İlk görüntülerden hatırladığım bir 'boğma' sahnesi var. 14-15 yaşlarında ki erkek yeğenim İrfan, beni boğmaya çalışıyor. Ama kasıtlı olmadığını biliyorum; daha çok eğlence amaçlı. Ancak, bir anda burnum tıkandığından iş, benim için eğlence olmaktan çıkıyor ve hemen yanıbaşımızda olan birine, İrfan'ı durması için uyarmasını söylüyorum. Ama bunu panik içersinde yapıyorum.Sonrasında Ethemefendi

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-20351941176017163592010-06-08T19:12:00.000-07:002010-06-08T19:33:37.229-07:00

İlk bölümleri çok net seçemiyorum/hatırlayamıyorum ama aklımda kalan bir bulaşık yıkama sahnesi var. Polatlı'da, annanemin eski evindeyiz ve ben biriken bulaşıklara bakıyorum; "iyice çoğaldı," gibilerinden bir şeyler söylüyorum.Sonrasında bir alış-veriş merkezenin sinema salonlarından birine kaçak şekilde giriyorum. Salonun çıkış kapısının olduğu yerde ki perdenin arkasına saklanıyorum. Perdenin

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-44332005894550727132010-06-07T12:12:00.000-07:002010-06-07T13:47:22.343-07:00

Bazı şeyler yaşıyorum ama rüyayı geç kaydettiğim için onları unuttum. Sonrasında ise şunlar oluyor:Annemle oturmuş, bir maymunu izliyoruz. Daha önceden de tanıdık olan bir maymun. Bize bazı şovlar yapıyor. Ayrıca sanki, bizim vereceğimiz bir görevi bekliyor gibi. Annemin karakteri normalden daha farklı; daha katı gibi. Maymun, yakında bir yerde asılı olan bir posterle oynamaya başlıyor. Posteri,

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-65647550243681218162010-06-07T12:11:00.000-07:002010-06-07T12:12:52.987-07:00

Seda* bir zamanlar yazmış olduğum bir yazıyı bazı dergilere gönderdiğini ve beğenildiğini söylüyor. Yayına hazırlanıyormuş. Hangi yazı olduğunu mail atıyor. Ama ne olduğunu tam anlayamıyorum. Ardından Gupse**yle yürüyüşe çıkıyoruz. Bir çocuk, birlikte takılıyor olmamıza çok kızıyor ve özellikle bana parlıyor. Benim sadece bazı amaçlarım olduğunu ve bunun için hareket ettiğimi söylüyor. Beni hiç

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-43590266178548470412010-06-07T12:09:00.000-07:002010-08-09T17:09:37.007-07:00

Birileri beni, kendime gelebilmem için özel ve zorlu bir yürüyüşe ikna etmeye çalışıyor. Bir doktor, yürüme engelli olan hastalara bu yürüyüşü tavsiye ediyormuş. Ben ise, bu yürüyüşü -yanlış hatırlamıyorsam- Hristiyanların hac için yaptıkları yürüyüşe benzetiyorum.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-74478569150467259232010-06-07T12:08:00.000-07:002010-06-07T12:09:48.633-07:00

15 saat boyunca uyanıp-uyuyarak bir rüyayı devam ettirmeye çalışıyorum. İşin kötüsü, ne görüyordum hatırlamıyorum.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-49477165859921950242010-06-07T12:07:00.002-07:002010-06-07T12:18:27.974-07:00

Bu rüyanın anateması bazı kesimler tarafından 2012 de gerçekleşmesi beklenen 'felaket'. Çok fazla şey hatırlayamıyorum. Ama şunlar vardı. Göktaşının çarpacağı kesinleştikten sonra, 'atış serbest' diye anons yapılıyor. İnsanlar, deli gibi etrafa ateş etmeye başlıyor. Ölmeden önce, böyle bir aktiviteye girişiyorlar. Ben ise, bir-iki tanıdığımla beraber, bir yerlere saklanıyoruz ve o 'anı' uyuyarak

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-38037659506341013402010-06-07T12:07:00.001-07:002010-06-07T12:07:48.182-07:00

Deniz kenarındayım. Su çok soğuk. Bir dilenci, bir şekilde kedileri kendine çekiyor. Bir kedi, gelip onun gölgesine sığınıyor. Dilenci de hemen ardından bir kediye dönüşüyor ve o kediyi yemek için öldürüyor. Sonra boynundan tutup taşımaya başlıyor. Etrafta ki diğer kediler buna hiç ses etmiyor.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-55095057990217953922010-06-07T12:06:00.002-07:002010-06-07T12:51:07.384-07:00

Akşam vakti.Ablam olan Hande* apartmanımızın önde ki ufak bahçesine gidiyor ve büyük ağaca tırmanıyor. Ne yapacak diye bakıyorum; eski sevgilisi için şarkı söylemeye başlıyor. Eski sevgilisi de, sanırım ağacın tepesine denk gelen dairede oturuyor. Çünkü o şarkı söylerken olayları onun açısından görüyorum. Ardından tekrar kendi açıma dönüyorum. Bu sefer, ağacın tepesinde ki silüeti bir kargaya/

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-46388310204839536602010-06-07T12:06:00.001-07:002010-06-07T12:06:35.101-07:00

Bir kütüphanede, yakın arkadaşlarımla uzun süredir görüşmediğim için tartışıyorum. Sonra polisler geliyor. Kütüphanenin altında bulunan büyük bir kapalı otopark var. Bir arkadaşımın orada arabası olduğunu öğreniyorum ve hızla ona yöneliyorum. Yanıma biri daha geliyor. Sonra nasıl oluyorsa anlıyorum ki, bu arabanın garajında bir de ceset vardı. Onu denize dökmeliyim**8.5.2010

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-91537543840362284722010-06-07T12:05:00.002-07:002010-06-07T12:06:11.707-07:00

Bunda da, birçok şey yine bir oyundaymışçasına gerçekleşiyor. Ama belirgin bir şeyler yok, oyundaymışçasına gerçekleşmesini bile sanki, biri bana hatırlatıyormuşçasına anımsıyorum.Bunun dışında olan başka bir şey var ki, absürt: Dişlerimi, beyaz peyniriyle fırçalıyorum ve midem bulanıyor. Bunu yapmamın sebebi ise, birinin bunun dişlere iyi geldiğini söylemesi.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-26671799440162021972010-06-07T12:05:00.001-07:002010-06-07T12:05:42.840-07:00

Kendimle ilgili olan bazı duyguları ve tepkileri tıpkı bir oyundaymışçasına bazı kategorilere ayırıyorum.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-72105275210076362262010-06-07T12:04:00.000-07:002010-06-07T12:05:09.016-07:00

İlk önce tanıdığım biriyle (kim olduğunu hatırlamıyorum) bir göreve gidiyoruz. Oradaki(?) suçluları yakalıyoruz. Geri döndüğümde, ailemle yemek yiyorum. Sonrasında, batılı* bir kadınla, büyük bir balo salonu gibi bir mekanda sohbet ediyorum. Aslında orada yaptığımız şeyinde ne olduğunu tam anlayabilmek için kendime ve o ana odaklanıyorum. Anlıyorum ki, bir sinema perdesinden odamda ki boş yatağa

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-89142163568861566962010-06-07T12:03:00.001-07:002010-08-09T17:11:46.886-07:00

Ünlü bir kadın yazarın dairesine girmeye çalışıyorum. Etraf Çok karanlık. Tam o esnada, bir yerlerde birileri kadının yazılarını/kitaplarını çevirisini yapmak istiyor. Ama ben karşı geliyorum*. Yine de çeviriliyor ve kadının dairesi birden aydınlanıyor.*Birilerinin kadının yazılarını çevirmeye kalkması ve bunun farkına varıp karşı gelmeye çalışmam fiziksel değil ama düşünsel bir boyutta

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-68504066602105621342010-06-07T12:02:00.001-07:002010-06-07T12:02:55.923-07:00

Annem (bir başkası da olabilir) bana, seslere fazla güvenmemem gerektiğini söylüyor. Çağrışım konusunda yanıltıcı olabilirlermiş.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-74562028094809042842010-06-07T12:00:00.000-07:002010-06-07T12:02:23.920-07:00

Beynimin bir kısmının uzaylılar tarafından 'telepatik' bir şekilde ele geçirildiğini deneyimliyorum. Bu da beni kısmi felçe uğratıyor. Yatağımda kıpırdamadan yatıyorum ve olan bitenin, tepki verememeksizin bilincine varmak zorunda kalıyorum.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-75117330426673044112010-06-07T11:57:00.000-07:002010-06-07T11:58:31.287-07:00

...Uzun ve zorlu bir gemi yolculuğu yaşıyorum. Şu an tam hatırlamasam bile, bazı ciddi şeyler başıma geliyor ve bu şeylerinden altından kalkış şeklimle insanlardan övgü topluyorum. Ama en çok aklımda kalan, bir kızın bana yanaşıp şunu sorması: "Kendini hiç bir filmin başrol oyuncusu gibi hissettin mi?"**Bu soru, günlük yaşam içersinde 'romantik' açıdan ele alırsak birçoğumuzun bir dönemler

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-89360134209038253012010-06-07T11:48:00.001-07:002010-06-07T11:54:00.339-07:00

Polisler karşı dairemizde oturan birini(?) tutuklamaya gelmiş. Hemen sonrasında kendimi bir mahkemede tanık olarak buluyorum. Mahkemede bulunuşum, geçmişte işlemiş/karışmış olduğum bir cinayetten ötürü endişelenmeme yol açıyor. Hemen ardından cinayetlerin birden fazla da olabileceği aklıma geliyor ve işin daha da ilginci, cesetlerden birinin denizin dibinde olduğunu hatırlıyorum. Sonra şöyle bir

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-60266961748625814172010-06-07T11:42:00.000-07:002010-06-07T11:44:46.715-07:00

Evimin sokağından uçarak uzaklaşıyorum. Ama o an için dikkatimi çekmese de sonradan fark ediyorum ki; üstünden uçarak geçtiğim onca insan kafasını bile kaldırıp bana bakmıyor. Uçabiliyor olmam önemsenmiyor.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2249268999849434979.post-25074439772898284392010-06-05T18:07:00.000-07:002010-06-05T18:12:58.948-07:00

2 defa, beynimin içinde çok şiddetli çığlıklar duyuyorum. Yarı uyanık vaziyette, yatış şeklimin cenin pozisyonunda olduğunu fark ediyorum. Çığlıkları, sol ayağımı sertçe teperek uzaklaştırmaya çalışıyorum. İki seferde de başarılı oluyorum ancak etkisi uzun süreli oluyor.

Burak Özkanhttp://www.blogger.com/profile/12890160806806347686noreply@blogger.com